اختلالات خوردن به شرایطی اطلاق می‌شود که شامل الگوهای غیرطبیعی یا مختل شده‌ی خوردن است. این اختلالات می‌توانند شامل پرخوری، کم‌خوری یا حتی خوردن مواد غیرغذایی باشند. برآوردها نشان می‌دهد که تقریباً ۲۸.۸ میلیون آمریکایی در طول زندگی خود به اختلال خوردن مبتلا خواهند شد. علت دقیق این اختلالات معمولاً نامشخص است، اما عوامل اجتماعی، فرهنگی، زیستی و روانی در توسعه آن‌ها تأثیرگذارند.
بسیاری از افراد با شنیدن نام اختلالات خوردن، به یاد آنورکسیا یا بولیمیا می‌افتند. اگرچه این دو اختلال از شایع‌ترین‌ها هستند، اما انواع دیگری نیز وجود دارند. در ادامه به بررسی برخی از رایج‌ترین اختلالات خوردن و نشانه‌های آن‌ها می‌پردازیم.
آنچه در این مقاله می‌خوانید
بولیمیا نروزا
بولیمیا نروزا که به اختصار بولیمیا نامیده می‌شود، معمولاً در دوران نوجوانی یا اوایل بزرگسالی بروز می‌کند. افراد مبتلا به بولیمیا معمولاً مقادیر زیادی غذا را به سرعت مصرف می‌کنند که به آن «پرخوری» یا «بنج» گفته می‌شود. پس از پرخوری، فرد معمولاً سعی می‌کند با روش‌های مختلفی مانند استفراغ، مصرف داروهای مدر یا ملین‌ها، کالری‌های اضافی را از بدن خارج کند. برخی از افراد به جای این روش‌ها، با روزه‌داری یا ورزش‌های شدید سعی در جبران کالری دریافتی دارند.
نشانه‌ها و علائم بولیمیا شامل:
- وسواس در مورد وزن و اندازه بدن
- حملات پرخوری که با احساس از دست دادن کنترل همراه است
- استفراغ برای جلوگیری از افزایش وزن
- ترس عمومی از افزایش وزن
در حالی که برخی از افراد مبتلا به بولیمیا وزن خود را کاهش می‌دهند، دیگران ممکن است وزن خود را حفظ کنند. در هر صورت، عوارض جانبی مانند ریفلاکس اسید، گلو درد، پوسیدگی دندان، کم‌آبی شدید و عدم تعادل الکترولیتی که می‌تواند منجر به سکته یا حمله قلبی شود، ممکن است بروز کند.
آنورکسیا نروزا
آنورکسیا نروزا یا آنورکسیا یکی از شناخته‌شده‌ترین اختلالات خوردن است. این اختلال نیز معمولاً در نوجوانی یا اوایل بزرگسالی بروز می‌کند و در زنان شایع‌تر از مردان است. دو نوع شناخته شده آنورکسیا عبارتند از:
- نوع پرخوری و استفراغ: فرد پس از خوردن، معمولاً سعی در استفراغ دارد و ممکن است گاهی مقادیر زیادی غذا بخورد.
- نوع محدودکننده: افراد در این نوع به جای پرخوری، به رژیم غذایی، روزه‌داری یا ورزش‌های شدید روی می‌آورند.
نشانه‌ها و علائم آنورکسیا شامل:
- عادات غذایی بسیار محدود
- وزن کمتر از حد نرمال
- ترس از افزایش وزن حتی در صورت کم‌وزن بودن
- وسواس در مورد لاغری
- تصویر بدن تحریف‌شده
- اجتناب از خوردن در جمع
اختلال پرخوری
در اختلال پرخوری، افراد معمولاً مقادیر زیادی غذا را به سرعت مصرف می‌کنند، اما برخلاف بولیمیا، در زمان‌های دیگر کالری دریافتی خود را محدود نمی‌کنند و از غذاهایی که مصرف کرده‌اند، استفراغ نمی‌کنند. این اختلال می‌تواند به افزایش وزن منجر شود و بسیاری از افراد مبتلا به آن دچار اضافه‌وزن یا چاقی هستند.
نشانه‌ها و علائم اختلال پرخوری شامل:
- احساس عدم کنترل در هنگام خوردن
- احساس شرم یا تنفر نسبت به پرخوری
- خوردن غذا به صورت پنهانی
اختلالات دیگر
اختلالات دیگری نیز وجود دارند که کمتر شناخته شده‌اند، از جمله:
- پیکا: افرادی که به این اختلال مبتلا هستند، مواد غیرغذایی مانند خاک، گچ و صابون را مصرف می‌کنند.
- اختلال اجتنابی و محدودکننده‌ی مصرف غذا (ARFID): این اختلال مشابه آنورکسیا است، اما فرد به اندازه یا افزایش وزن خود وسواس ندارد.
- اختلالات دیگر مانند اورتورهکسی، اختلالات غذایی مشخص نشده و سوءاستفاده از ملین‌ها.
اختلالات خوردن می‌توانند به شدت بر کیفیت زندگی افراد تأثیر بگذارند و درمان زودهنگام آن‌ها می‌تواند شانس بهبودی را به طور قابل توجهی افزایش دهد. افرادی که مشکوک به ابتلا به اختلال خوردن هستند، باید با پزشک خود مشورت کنند تا به خدمات بهداشتی مناسب ارجاع داده شوند.
دیدگاه شما