آکادمی خواب آمریکا (AASM) به تازگی راهنماییهای جدیدی را برای مدیریت اختلال کار شیفتی ارائه کرده است. این اختلال میتواند منجر به خوابآلودگی شدید، بیخوابی یا هر دو شود که ناشی از عدم تطابق بین برنامههای کاری و چرخه خواب و بیداری طبیعی بدن است.
در این راهنما، استفاده از داروهایی مانند مودافینیل و آرمودافینیل برای کاهش خوابآلودگی شدید توصیه شده است. همچنین، روشهایی مانند مصرف کافئین، خوابهای استراتژیک و استفاده از ملاتونین نیز پیشنهاد شدهاند. برای کمک به کارگران شیفتی در مدیریت عدم تطابق ساعت بیولوژیکی، راهنماییها شامل استفاده از نور روشن در زمانهای مشخص، حفظ برنامه خواب منظم و زمانبندی وعدههای غذایی است.
اختلال کار شیفتی زمانی رخ میدهد که برنامه کاری فرد به طور مکرر با چرخه خواب و بیداری طبیعی او تداخل پیدا کند. این وضعیت معمولاً زمانی ایجاد میشود که نیازهای کاری با زمان خواب معمولی فرد برای حداقل ۳ ماه همپوشانی داشته باشد. علائم این اختلال شامل خوابآلودگی شدید، مشکل در خواب رفتن و یا مشکل در حفظ خواب است که همه اینها با عدم تطابق ساعت بیولوژیکی بدن مرتبط هستند.
برآوردها نشان میدهد که حدود ۲۷٪ از کارگران شیفتی بزرگسال تحت تأثیر این اختلال قرار دارند و این مشکل به طور رایج در مراکز مراقبتهای اولیه و پزشکی خواب مشاهده میشود. اختلال کار شیفتی میتواند باعث شود افراد در طول شیفتهای شب بیدار بمانند و در عین حال خواب کافی و ترمیمی در طول روز نداشته باشند.
راهنماییهای جدید شامل یک مرور سیستماتیک و متا-تحلیل است که مداخلات رفتاری، دارویی و مبتنی بر ریتمهای بیولوژیکی را برای این اختلال ارزیابی میکند. این توصیهها به پزشکان و بیماران کمک میکند تا استراتژیهای درمانی مناسب را بر اساس علائم فردی، برنامههای کاری و ترجیحات شناسایی کنند.
در مورد درمانهای بیخوابی، این راهنما به استفاده از درمان شناختی-رفتاری برای بیخوابی (CBT-I)، ملاتونین و برخی داروهای خوابآور اشاره میکند. انتخاب دارو باید با احتیاط انجام شود تا عوارض جانبی احتمالی و زمانبندی خواب و کار در نظر گرفته شود.
این راهنما همچنین بر اهمیت درمانهای فردی تأکید میکند و بیان میکند که هیچ درمان واحدی برای همه افراد مبتلا به اختلال کار شیفتی مناسب نیست. به همین دلیل، تصمیمگیری مشترک بین پزشکان و بیماران برای انتخاب درمانها بر اساس شواهد موجود و نیازهای فردی ضروری است.
در نهایت، این راهنما به عنوان یک نقطه شروع ساختاری برای مدیریت اختلال کار شیفتی ارائه میشود و بر اهمیت توجه به این اختلال به عنوان یک مشکل بالینی فردی تأکید میکند.




دیدگاه شما